Spa Six Hours
26 september 2026

De Spa Six Hours door de ogen/lens van een hobby fotograaf

“Wat ik afgelopen weekend gedaan heb?” vragen ze op de vroege maandagmorgen bij het koffiezetapparaat op kantoor. “Ik ben een weekendje naar Spa geweest”, zeg ik, waarop mijn collega's verzuchtend reageren: “Ach, wat lekker! Ben je een beetje tot rust gekomen?”

Daar sta je dan, met nog piepende en na suizende oren van je weekendje Spa. “Tot rust gekomen? Twee dagen lang heb ik ruim 300 historische raceauto's over het circuit in Spa gesmeten zien worden. Ik denk niet dat dit overeenkomt met jullie definitie van tot rust komen...” Mijn collega's kijken elkaar aan, kijken mij aan en zeggen: “Ach, ieder zijn hobby, toch?”

Precies, een hobby. Eentje die ik al bijna twintig jaar uitoefen door mijn passie voor auto's te voeden met spot- en fotografietripjes door heel Europa. Maar vaste prik in dit reisschema is sinds de afgelopen vier jaar de Spa Six Hours op het legendarische circuit van Spa-Francorchamps. Naarmate ik ouder word, merk ik dat mijn interesse steeds meer verschuift naar historische auto's en youngtimers (auto's die stiekem hartstikke nieuw waren toen ik jong was). Ik kon hierdoor mijn hart ophalen bij dit schitterende meerdaagse event. Aan het hoofdevenement zelf deden bijna zeventig verschillende klassiekers van vóór 1965 mee; diverse GT40's, Cobra's, E-types, 911's, Lotussen en Aston Martins zouden zes uur lang over het circuit gejaagd worden.

Maar buiten de Six Hours om waren er nog genoeg andere races die gereden werden in aanloop naar de endurance-race. Zo werden er meerdere races verreden in de Alfa Revival Cup, waarin Alfaatjes gebouwd tussen 1947 en 1981 het tegen elkaar opnamen. In de Belcar Historic Cup reden diverse klassiekers en youngtimers het rubber van de banden. Denk hierbij aan klassieke DTM- en WTCC-auto's die volgas door Raidillon knallen en elkaar met absurde divebombs proberen in te halen voor Les Combes. In de Colmore Youngtimer Touring Car Challenge deden dan weer touring cars (niet die grote bussen), prototypes en Le Mans- en IMSA-racewagens van vóór 1990 mee. Hier werd op het scherpst van de snede geracet tussen onder andere een bizar uitgebouwde AC Cobra en een ADA03 C2 Prototype, en sloegen de vlammen uit de uitlaten van een Kremer K1 en een bizar luide Dodge Challenger.

En alsof dat al niet genoeg is, werden er ook nog aparte races georganiseerd voor GT's en tweezitsracers van vóór 1965 en een aparte klasse voor racewagens van vóór 1981. Ondanks dat deze klassen een behoorlijke overlap hebben met de startvereisten van de Six Hours Endurance Race, waren dit allemaal andere auto's dan die aan de start zouden verschijnen van de Six Hours. Enkele bijzondere prototypes deden mee, maar ook de oorverdovende Ford Capri RS3100 trad aan. Terwijl ik met mijn camera paraat aan de voet van Pouhon stond, kon je dit bakbeest vanuit La Source naar Eau Rouge horen optrekken. Krankzinnig.

Tot slot werden er ook nog raceklassen georganiseerd voor historische Formula Junior-auto's, vooroorlogse Frazer-Nash-racers én, als je al het historische geweld op de baan zat was, werd op vrijdag ook de Porsche Sprint Challenge Benelux verreden. In deze raceseries namen hedendaagse GT3 Cups en GT4's het tegen elkaar op. Kortom, er was dus plezier voor jong en oud.
Omdat er zoveel verschillende races en kwalificaties in zo'n kort tijdsbestek verreden werden, moest ik me vaak strategisch positioneren langs het circuit. Waar ik de afgelopen jaren niet verder kwam dan de paddocks (die tijdens dit evenement vrij toegankelijk zijn), Eau Rouge-Raidillon, La Source en de Bus Stop Chicane, had ik me dit jaar voorgenomen om het gehele circuit te verkennen. Dit met als doel niet alleen het evenement op de mooiste plekken te kunnen ervaren, maar ook te onderzoeken of je zonder mediapas of zonder megatelelens van duizenden euro's dichtbij de actie kunt komen.

En of dat gelukt is? Ik durf te stellen van wel. In twee dagen tijd heb ik ruim 5.000 foto's geschoten, vier batterijen leeg getrokken en een permanente piep in mijn oren overgehouden. Waarom zo absurd veel foto's, zou je denken? Ik heb geleerd dat als je een beetje fatsoenlijke panningfoto's wilt maken, je in bursts moet schieten. Hierdoor heb je soms wel meer dan tien foto's nodig om één scherpe panningfoto te kunnen maken.

En waarom ben ik door vier batterijladingen gegaan? Dat was een rookie mistake. Dit was mijn eerste uitje met mijn nieuwe full-frame mirrorless camera, waardoor ik nog moest wennen aan het feit dat ik de live-view van mijn scherm kon uitschakelen en enkel de EVF hoefde te gebruiken. Met een scherm dat continu aan blijft staan, trek je zo een batterij leeg.

En die piep in mijn oren? Dat is het gevolg van de uitkomst van mijn eerder genoemde onderzoek. Je kunt inderdaad héél dichtbij de actie komen tijdens de Six Hours. In Bruxelles en Campus sta je praktisch op het circuit, op plekken waar de racewagens met volle vaart in de ankers gaan om daarna, na de apex meegepakt te hebben, weer vol op het gas te gaan (wat een kabaal!). Langs de Kemmel Straight en Blanchimont komen de auto's met ruim 200 kilometer per uur op nog geen tien meter afstand voorbijgevlogen (ik herhaal: wat een kabaal!). En als je langs de start-finish straight of in de F1-paddocks staat, is het tussen de tribunes en gebouwen resonerende gebrul werkelijk oorverdovend.

Maar het meest bijzondere, intense en vooral luidruchtigste is de ongeëvenaarde toegang tot de pitlanes (zowel de nieuwe als de oude), waar tijdens de pitstops volop aan de auto's geklust wordt, er ouderwets met hamers de wielen worden losgeslagen, rijderswissels plaatsvinden en de auto's met burn-outs weer de pits verlaten. Het is ongekend om dit van zo dichtbij mee te kunnen maken.

Dus, welke conclusie zou ik kunnen trekken? Als autofanaat, hobbyfotograaf én natuurliefhebber is de Spa Six Hours het ultieme evenement. Je zult zelden zoveel bijzondere en kostbare auto's over een circuit gesmeten zien worden. Je komt ongekend dichtbij de actie, óók zonder mediapas of onbetaalbare telelens, waardoor je het rubber bijna kunt proeven en bijzondere foto's kunt schieten. En je bevindt je in het hart van de Ardennen, dus als het je allemaal wat veel wordt, kun je zo even wat (niet al te stille) rust opzoeken in de omringende bossen.

Terugkomend op het gesprek bij het koffiezetapparaat op maandagochtend. Tja, voor iemand bij wie het af en toe lijkt alsof er motorolie door de aderen stroomt, is het circuit van Spa-Francorchamps toch een soort equivalent van een spa. Dus ik ben, in zekere zin, toch wel echt tot rust gekomen afgelopen weekend, al zullen mijn collega's daar een ander beeld bij hebben.

J.Dullaart